Падтрымаць насКронікаСувязь з намі55+ News
універсітэт залатога веку

Адной з найбольш папулярных секцыі УЗВ сёлета з’яўлялася “Псіхалагічнае здароўе”, заняткі якой вяла Таццяна Леўчык. Пра яе захапленні, асаблівасці прафесіі псіхолага і ўспрыняццё сямейнага шчасця з нашай гераіняй паразмаўляла Вера Кузовіна.

– Вы вельмі рознабаковая асоба. Як на ўсё хапае часу?

– Я не магу сказаць, што мне на ўсё хапае часу. Для мяне час – гэта адзін з напамінаў пра тое, што заўсёды даводзіцца рабіць выбар.

Калі неабходна быць у трох месцах адначасова – даводзіцца расстаўляць прыярытэты і вызначаць, што для мяне больш важнае і карыснае, улічваючы пры гэтым і інтарэсы іншых людзей.

І, вядома ж, правільная арганізацыя працоўнага часу і планаванне даюць станоўчыя вынікі. А калі рана ўставаць і рана класціся – тады наогул можна горы звярнуць …

Сталыя гарадзенцы з задавальненем спасцігалі сакрэты псіхалогіі з Таццянай Леўчык
Сталыя гарадзенцы з задавальненем спасцігалі сакрэты псіхалогіі з Таццянай Леўчык

– Ад чаго Вам даводзіцца адмаўляцца, каб займацца тым, што цікава?

Ды я ніколі не разглядала свае ўчынкі і перавагі як ахвяраванне нечым. Зразумелая справа, што часам проста неабходны час, каб заняцца, напрыклад, вучобай, і тады прыходзіцца сядаць і займацца менавіта гэтым, а не глядзець фільм, напрыклад.

Але я ведаю, што цікавы фільм я змагу паглядзець потым … і сустрэцца з сябрамі, якія ў любым выпадку мяне падтрымаюць і зразумеюць. Гэта зноў пытанне выбару. Я не гэтак катэгарычная ў пытаннях адмовы ад чагосьці, бо настрой і эмацыйны стан бывае розным.

Я стараюся думаць, што я не адмаўляюся ад чагосьці, а дазваляю сабе рабіць нешта іншае. Галоўнае – «не гвалціць» сябе, робячы тую ці іншую працу або размаўляючы з людзьмі. Увогуле, прытрымлівацца загаду сэрца, тады і камфортна будзе, і карысна.

– Веданне псіхалогіі палягчае ці наадварот ўскладняе Ваша паўсядзённае жыццё?

Гэтае пытанне ў мяне заўсёды выклікае ўсмешку. Калі запытацца ў маіх калегаў або знаёмых, якія мяне ведаюць толькі як спецыяліста, то яны скажуць, што веданне псіхалогіі ўскладняе жыццё. Што ім здаецца, што я іх аналізую і ўсё пра іх ведаю.

Але на самой справе гэта ў чалавеку гавораць яго страх быць самім сабой або іншыя неўсвядомленыя пачуцці. А як па мне – дык псіхалогія палягчае маё жыццё. Мне не даводзіцца марнаваць сваю энергію і час на маніпуляцыі іншых людзей, якія я адразу бачу і адчуваю. Можа гэта нават і не веданне псіхалогіі як такой, колькі нейкае прыроднае адчуванне іншых людзей, дзякуючы чаму я ўласна і стала псіхолагам.

– На адным з заняткаў Вы неяк сказалі, што Ваша першая адукацыя – музычная. Чаму Вы змянілі прафесію, прычым так кардынальна?

Калі я сканчала музычную школу і стаяла пытанне паступлення ў музычную вучэльню, дырэктар гэтай школы сказаў мне такую фразу: «Танюша, як б не склалася пасля тваё жыццё, кім бы ты ні стала, музыка заўсёды будзе з табой і дасць магчымасць па -іншаму глядзець на наваколле, адчуваць гэты свет у больш яркіх фарбах, быць больш успрымальнай…».

Я вельмі добра запомніла гэтыя словы і з імі згодна. Я не змяніла кардынальна прафесію, я больш глыбока ўвайшла ў яе, толькі ў іншай форме, пранікаючы ў унікальны свет іншых людзей і слухаючы мелодыю жыцці кожнага з іх. І я з дзяцінства марыла быць псіхолагам. А музычная адукацыя – гэта вялікая школа жыцця, дзе я навучылася слухаць і чуць, разумець і адчуваць, а гэта ж самыя галоўныя складнікі прафесіі псіхолага.

– Што самае складанае ў Вашай прафесіі?

Назіраць за чалавечай бяздзейнасцю. Многія не разумеюць, што свет вакол нас – гэта праекцыя свету ўнутры нас. Мы самі ствараем гэты свет. Мне да гэтага часу балюча глядзець, што чалавек Можа, але Не хоча.

універсітэт залатога веку

Ідуць заняткі секцыі “Псіхалагічнае здароўе”

– Чым Вы задаволеныя на дадзеным этапе свайго жыцця? Ці хочаце ў ім нешта змяніць?

Калі я хачу нешта змяніць – то я гэта раблю. Я задаволеная, што я з’яўляюся тым, кім я з’яўляюся. А прачытаўшы ліст, падораны мне на дзень нараджэння адной з слухачак маёй секцыі, я плакала тыдзень.

Я нават і не думала, што людзі мяне ўспрымаюць ТАК цёпла і шчыра. Я атрымала наймацнейшую зваротную сувязь, якая служыць пацвярджэннем, што я на правільным шляху.

Па меншай меры, я гэта так тлумачу. Я ўдзячная жыццю за тое, што ў мяне ёсць мудрыя настаўнікі, любімыя людзі, верныя сябры, што жыццё дае магчымасці і мне хапае чуласці і мужнасці гэтыя магчымасці ўбачыць і імі скарыстацца. А з любых праблем і цяжкасцяў галоўнае выносіць вопыт, каб не ўваходзіць у адну раку двойчы …

– Вы неяк сказалі, што не глядзіце тэлевізар. Чаму?

Ну, па-першае, таму што ў мяне на гэта проста няма часу. Па-другое, я не бачу ў гэтым сэнсу. І па-трэцяе, жыццю ў тэлевізары аддаюць перавагу людзі, у якіх ўласная жыццё не напоўнена пачуццямі, эмоцыямі, падзеямі …

Гэта такое «пражыванне жыццяў» герояў/гераінь тэлесерыялаў, тэлеперадач, іншых людзей увогуле. А калі зазірнуць у сябе, то там цэлы неспазнаны свет, вельмі ўнікальны і вельмі цікавы. І пры ўсім пры гэтым тэлебачанне – гэта адзін са спосабаў кіравання свядомасцю чалавека, навязвання пэўных стэрэатыпаў і догмаў.

А я стараюся трымаць сваю свядомасць адкрытай і вольнай. Хоць па важнасці для мяне, напэўна, гэтыя ўсе пункты варта было б напісаць у зваротным парадку.

Бо любы недахоп часу – гэта ўсяго толькі наступства нежадання. Калі быць сумленным.

Таццяна Леўчык

– На Ваш погляд, чалавеку для шчасця абавязкова патрэбна сям’я?

На мой погляд, шчасце – гэта працэс. А з кім гэты працэс ствараць – асабістая справа кожнага. Але я дакладна ведаю, што людзі, якія мяркуюць, што проста наяўнасць у жыцці мужа ці жонкі падорыць гэта самае шчасце, глыбока памыляюцца. Статыстыка разводаў таму пацверджанне.

Мне вельмі падабаюцца словы псіхолага Віктара Франкла: «Шчасце падобнае на матылька. Чым больш ловіш яго, тым больш яно ўцякае. Але калі вы перанесяце сваю ўвагу на іншыя рэчы, Яно прыйдзе і ціхенька сядзе вам на плячо». А ці будзе ў гэты час стаяць побач муж ці жонка – справа ўнутранага камфорту …

Размаўляла Вера Кузовіна

Фота Міхаэля Шыдэра

Яшчэ запісы